यस क्षणमा म आखिर कता पुगेँ? सोच्दा लाग्छ, यो मैले कहिल्यै कल्पना नगरेको कुरा हो। म यहाँ कसरी आइपुगेँ ? सब कुरा झन्डै सपनाजस्तै थियो, तर आज, म यो सबै अन्त्य गर्न लागेको छु। आत्महत्या! कस्तो अचम्मको शब्द, तर यो मलाई अचम्मको लाग्दैन। आज यही शब्दले मलाई शान्ति दिन्छ कि जस्तो लाग्छ। मेरो मनलाई कहिले काहीं लाग्छ— के म साँच्चै शान्ति चाहन्छु?
केही समय अगाडिसम्म म सोच्थें, मेरो जीवनमा केही त अझै बाँकी छ। तर आज लाग्छ, मसँग केही बाँकी छैन। मैले बाँच्नका लागि कुनै कारण देखिन्न। यो भित्री पीडा, यो अँध्यारो। कसैले देख्न सक्दैन। सबैभन्दा अचम्म त यो छ कि बाहिरबाट म पूर्ण रूपमा सामान्य देखिन्छु। हाँस्छु, काम गर्छु, अरूसँग कुरा गर्छु, तर भित्र… मेरो मनको एउटा कुनामा सधैं अँध्यारोले वास लिइरहेको हुन्छ। मलाई थाहा छ, यसलाई शब्दमा व्यक्त गर्न सजिलो छैन। अरू कसैले बुझ्न पनि सक्दैन। कसरी बुझून् ? यो त मेरो व्यक्तिगत युद्ध हो, म आफैंसँगको।
केही वर्ष अघि, म एकदमै ऊर्जाशील र सपना बोकेको युवा थिएँ। मसँग धेरै योजना थिए, धेरै आकांक्षाहरू थिए। म आफ्नो भविष्यप्रति विश्वस्त थिएँ। तर बिस्तारै, ती सपना मबाट टाढिँदै गए, मानौं कुनै बादलले ती सपनाहरूलाई ढाकिदियो। ती सपना हराए, तर त्यो बादल कहिल्यै हटेन। त्यो दिनदेखि मेरो मन सधैं भारी रह्यो। सायद त्यो क्षण नै थियो, जब डिप्रेसनले मेरो जीवनमा प्रवेश गर्यो। सुरुमा यो थोरै थियो, जस्तो कि कुनै सानो चिन्ताले मनमा हल्का हलचल ल्याउँछ। तर बिस्तारै यो ठूलो हुँदै गयो, मेरो सम्पूर्ण अस्तित्वलाई घेर्दै लग्यो।
आज, म आफैंलाई सोध्छु— के यो मेरो गल्ती थियो ?
म किन यस्तो अवस्थामा फसेँ?
अरूले त भनिरहन्छन्— ‘जीवन कठिन छ, संघर्ष गर्नु पर्छ, सबैले लड्छन्। तर मेरो लागि यो संघर्ष निकै फरक छ। म तिनिहरू जस्तो लड्न सक्दिन। म थाकिसकेको छु। म यस अँध्यारोले चपाईसकेको मलिन अनुहार हुँ ।
के म बाँचेर कसलाई के फरक पर्छ? के मैले हार मान्नु गलत हो? म जान्दिन। मलाई के थाहा छ भने अब म यति थाकिसकेको छु कि लड्न सक्दिन। संसारले मलाई किन अस्वीकार गर्यो? म चाहन्थेँ कि कसैले मेरो पीडा देखोस्, कसैले मेरो मनको कुरा बुझोस्। तर यो संसार कहिल्यै त्यसको लागि बनेको रहेनछ। यहाँ सबलाई आफ्नो समस्या ठूलो देखिन्छ, अरूको पीडालाई कसले ध्यान दिन्छ र?
डिप्रेसन भनेको कस्तो होला भनेर मैले कहिल्यै सोचिनँ। सुरुमा त यस्तो लाग्यो कि सधैं चिन्तामा बस्नु, मन भित्र सधैं कुनै न कुनै कुरा चलिरहनु। तर जब यो बिस्तारै गहिरिँदै जान्छ, तब महसुस हुन्छ कि यो त केवल चिन्ता होइन, यो त एक जाल हो। यसले मेरो आत्मसम्मान, मेरो खुशी, मेरो अस्तित्व नै बिस्तारै खोसेर लैजान्छ। आज यो बिन्दुसम्म आइपुग्दा, म बाँचेको छु कि छैन, भन्ने कुरामा पनि शंका छ। के म साँच्चै बाँचिरहेको छु? कि म केवल यस समाजको कुनै बोझ मात्र बन्दै गएको छु?
के म कमजोर थिएँ? सायद। तर मलाई लाग्छ, सबैभन्दा ठूलो कमजोरी भनेको आफूलाई कमजोर मान्नु हो। यही गरिरहेँ म। म स्वयंलाई बुझ्न असमर्थ भएँ। लाग्यो, सायद म अरूसँग मेरो मनको कुरा खोल्न सक्थेँ भने, यो अवस्था हुँदैनथ्यो। तर म कसरी खोलूँ? कसरी भनूँ? सबैको अगाडि म सधैं बलियो देखिन चाहन्थेँ। सबैले मबाट ठूलो अपेक्षा राख्थे। मेरो परिवार, मेरा साथीहरू— सबैको नजरमा म एकदमै सफल हुने मान्छे थिएँ। तर म भित्र कहाँ सफलता थियो? मभित्र त केवल डर थियो, असफलताको डर।
अनि लाग्यो, यो बाटो नै सबै समस्याको अन्तिम समाधान हो। आत्महत्या गर्ने निर्णय एकदमै कठिन हो, तर यो निर्णय आफैंमा शान्ति जस्तो लाग्छ। यो सबै अन्त्य हुनेछ। यो अँध्यारो, यो पीडा, यी निरर्थक दिनहरू— सबै एकै पटकमा समाप्त हुनेछन्। यो निर्णय अन्तिम हो।
तर म सोच्दै छु, के यो निर्णय साँचोमा सही हो? म जान्दिन। म सधैं सोचिरहन्थेँ, आत्महत्या भनेको कायरहरूको काम हो। तर आज मलाई किन यस्तो लाग्दैछ कि यो नै एकमात्र विकल्प हो? म आफैंलाई दोष दिन चाहन्न, तर सायद यो समाजले मलाई यस मोडमा पुर्यायो। संसारमा धेरै मानिसहरू छन्, जो बाहिरबाट सब ठीक देखिन्छन्, तर भित्र… उनीहरू एक्लै छन्। म तीमध्ये एक हुँ। बाहिर हाँसो, भित्र आँसु।
सायद आत्महत्या गर्दा म सबै कुराबाट मुक्त हुनेछु, तर के यो साँचो हो? यो निर्णयले मलाई शान्ति दिने हो कि अझ गहिरो अँध्यारोमा फस्ने हो? म जान्दिन। मलाई यो संसारमा अब कुनै स्थान छैन जस्तो लाग्छ। यो अँध्यारोले मलाई खाइरहेको छ, र म यसबाट भाग्न सक्दिन।
अहिले यो दिनको अन्तिम समय हो, म सोच्दै छु। मैले यो निर्णय लिइसकेको छु। तर सायद, अन्तिम क्षणमा केही परिवर्तन हुन्छ कि? सायद यो अन्त्य होइन, तर एक सुरुवात हो? म आफूलाई के सम्झाउँदै छु, थाहा छैन। के म अझै बाँच्न सक्छु? सायद यो केवल मेरो डर हो, आत्महत्या गर्ने निर्णयको डर।
तर म के गर्छु? यो प्रश्न सधैं मेरो अगाडि छ। म अन्तिम निर्णय गर्न लागेको छु, तर मेरो मनले अझै एक पटक विचार गर्न भनिरहेको छ। सायद मेरो जीवनमा अझै केही बाँकी छ, केही आशा बाँकी छ। सायद यो डिप्रेसनको अँध्यारो बाटोबाट म अझै उम्कन सक्छु। सायद म पुनः बाँच्न सक्छु। तर यस क्षणमा, मलाई यो कुरा स्पष्ट थाहा छैन। म केवल यो अँध्यारोबाट टाढा भाग्न चाहन्छु, यसलाई छोड्न चाहन्छु।
तर के मैले हार मान्नुपर्छ? यो अन्तिम प्रश्न हो, जसको उत्तर पाउन मलाई अझै समय चाहिन्छ। म शायद एक पटक फेरि यो जीवनलाई एउटा मौका दिन सक्छु।”
धेरै कुरा बाँकी छन्। म अहिले पनि सोचिरहेको छु— के यो अन्तिम हो, या केवल यो क्षणको भावनात्मक प्रतिक्रिया? यो जीवन सधैं त्यस्तो थिएन। त्यहाँ खुशीका पलहरू पनि थिए, थोरै भए पनि। मैले सधैं आफूलाई एक सक्षम, बलियो र आत्मविश्वासी मान्छे ठान्थें। यो डिप्रेसनको अँध्यारोले मलाई कहाँ पुर्यायो? कहिलेकाहीँ लाग्छ, सायद म बाँच्नकै लागि जन्मिएको थिएँ, यो चुनौती सामना गर्न र जित्नका लागि।
तर यो सबै सपना हो कि वास्तविकता? म सम्झन्छु, त्यहाँ मसँग धेरै इच्छा थियो— भविष्यका लागि, जीवनका लागि। तर ती सबै इच्छाहरू क्रमशः मबाट टाढा हुँदै गए। लाग्छ, ती सबै सपना केवल धुमिल तस्बिरजस्तै थिए, जुन अहिले एकदमै अस्पष्ट बनेको छ। जब म यी सम्झनाहरूलाई फर्काएर हेर्छु, ती दिनहरू सुनौलो लाग्छन्, तर अहिले ती सबै केवल सपनाजस्तो लाग्छन्, जसलाई म फेरि कहिल्यै पाउन सक्दिन।
डिप्रेसन भनेको केवल पीडा होइन। यो एक यात्रा हो, एक अन्तहीन यात्रा जसमा कुनै गन्तव्य छैन। म कति पटक यस अवस्थाबाट बाहिर निस्कने प्रयास गरें। कहिलेकाहीं लाग्छ, सायद म सही बाटोमा थिएँ, तर फेरि त्यो खालीपनले मलाई खिचेर तानिदियो। यो गहिराइमा एकचोटि पुगिसकेपछि, बाहिर निस्कन सजिलो हुँदैन।
तर, के साँच्चै एक्लोपनले नै यो स्थिति निम्त्यायो? सायद। तर म आफैं पनि अरूसँग सम्पर्कमा रहन सकिनँ। जब म भित्र अँध्यारो महसुस गर्थें, म चाहन्थेँ कि कसैले मलाई बुझोस्, तर मैले त्यो अँध्यारो अरूसँग बाँड्न सकिनँ। म डराउँथेँ, म यो कुरा कसरी अरूलाई बताऊँ? मानिसहरू बुझ्छन् कि बुझ्दैनन्? म डराउँथेँ कि उनीहरूले मलाई कमजोर ठान्लान्।
लागु औषधको सहारा लिनु पनि त्यसैको परिणाम थियो। सुरुमा लाग्यो, यो नै मेरो बचाउको उपाय हो। तर जति जति समय बित्दै गयो, यो मेरो सबैभन्दा ठूलो शत्रु बन्यो। म यसमा झनझन डुब्न थालेँ, यो कहिल्यै पूरा नहुने खालीपनलाई भरौं जस्तो लाग्थ्यो। तर जति यो भर्ने प्रयास गरेँ, उति नै म खाली हुन थालेँ। आज म कहाँ छु? यस गहिराइमा म डुबिसकेको छु।
सायद यो अन्तिम निर्णय लिने बेला आएको छ। तर यो निर्णयले के परिणाम ल्याउने हो, म जान्दिनँ। जीवन भनेको यति अनिश्चित छ कि के मैले सही निर्णय गरिरहेको छु कि गलत, त्यो समयले नै बताउँछ। सायद मेरो लागि यो सबैभन्दा सजिलो बाटो हो, तर सजिलो बाटो सधैं सही हुन्छ भन्ने त होइन।
आफ्नै विचारसँग लड्दा, म कहिलेकाहीं लाग्छ— यदि मैले बाँच्नलाई अर्को मौका दिएको भए के हुन्थ्यो? सायद यो निर्णय अन्तिम लिने अघि मैले सोच्नुपर्छ। आत्महत्या कुनै खेल होइन। यो एउटा क्षणिक निर्णय हो, जसको प्रभाव स्थायी हुन्छ। तर यो निर्णय पछाडिको वास्तविक कारण भने केवल डिप्रेसनको अँध्यारो मात्र हो। म यस अँध्यारोलाई जित्न चाहन्छु, तर थकानले मलाई थिचेर झुकाइरहेको छ।
शायद यो दिन पनि अन्त्य होला, शायद म यो निर्णयबाट फर्कन सक्छु। के म अझै लड्न सक्छु? के म यो अँध्यारोलाई हराउन सक्छु? सायद मसँग उत्तर छैन। तर म जान्दछु, यो अन्तिम निर्णय होइन। यो अँध्यारो हो, तर यो अँध्यारोमा पनि कुनै न कुनै समयमा उज्यालो आउँछ। सायद यो दिन पनि केही नयाँ सुरुवातको संकेत हो।
तर यो सबै थाहा पाउँदा पनि, आजको दिन… यो दिन सबैभन्दा कठिन हो। म आफूलाई के सम्झाउँदै छु भन्ने कुरामा म अस्पष्ट छु, तर म अझै पनि लडिरहेको छु। यो जीवन, यो यात्रा— सायद मैले अझै बाँच्नलाई एउटा मौका दिनुपर्छ।
तर, आजको दिनको अन्त्यमा, एउटा कुरा म स्पष्ट बुझिरहेको छु— म चाहन्छु कि मैले जस्तो कसैले पनि यो मोडमा नआओस्। यो बाटो सजिलो देखिए पनि सही समाधान होइन। आत्महत्या अन्तिम बिकल्प होईन । मैले सोचेँ कि यसले मलाई शान्ति दिन्छ, तर साँचो शान्ति यसमा छैन। आत्महत्या कुनै समाधान होइन, यो केवल पागलपन हो —
म चाहन्छु कि मेरो अनुभवबाट अरूले केही सिकून्। जीवनमा डिप्रेसन, पीडा, निराशा सबै सामान्य कुरा हुन्, तर यो सबैको अन्त्य आत्महत्या हुनुहुँदैन। म थाकेको छु, म अलमलिएको छु, तर मैले सिकिरहेको छु कि आशा सधैं बाँकी रहन्छ। हाम्रो जीवनमा पीडा आउँछ, तर त्यो पीडाको साथ हामीमा बुझ्न सक्ने शक्ति पनि आउँछ।
यदि तपाईं म जस्तै कुनै अँध्यारो क्षणमा हुनुहुन्छ भने, म तपाईंलाई भन्न चाहन्छु— कृपया रुक्नुहोस्। यो निर्णय अन्तिम हुन सक्दैन। अरूसँग कुरा गर्नुहोस्, आफ्नो मनको पीडा खोल्नुहोस्। म आफैंले पनि यस्तो गर्नु कहिल्यै सकेको थिइनँ, तर म अब बुझ्दै छु कि यो सबै लुकाउनु गलत थियो। समस्या भागेर होइन, सामना गरेर समाधान गर्न सकिन्छ। सायद यो सजिलो छैन, सायद लामो यात्रा छ, तर यो यात्रा नै वास्तविक जीवन हो।
जिन्दगी एउटा संघर्ष हो, तर यही संघर्षमा नै हाम्रो अस्तित्व छ। सबैलाई भन्नैपर्ने एउटा मात्र सन्देश छ— कृपया जिन्दगीलाई एक मौका दिनुहोस्। आत्महत्या गर्नुभन्दा अघि, एक पटक फेरि सोच्नुहोस्। संसारमा तपाईंको लागि अझै धेरै आशा बाँकी छ, केवल तपाईंले त्यो देख्नुपर्ने हो। कठिनाइको समयलाई पार गर्दै, सायद भविष्यमा उज्यालो क्षण आउँछ।
मलाई थाहा छ, मलाई बाँच्न कठिन भइरहेको छ, तर म चाहन्छु कि मैले जस्तै कसैले पनि यो अन्तिम मोडमा नपुगोस्। म चाहन्छु, तपाईंहरू सबैले आफूलाई अझै अर्को मौका दिनुहोस्। किनकि आत्महत्या कहिल्यै समाधान होइन— समाधान भनेको बाँचेर लड्नु हो।
Nepali